Ağıtı asıl yönetenler ölünün kadın akrabalarıydı. Ağıtta eski geleneklerle kurulmuş, soğukkanlılıkla düşünülmüş bir düzen bulunduğu anlaşılıyordu. Akrabalığı uzakça olanlar tabutun yanında biraz duruyorlar, seslerini fazla yükseltmeden ağlayarak bir şeyler söylüyorlardı. Daha yakın olanlar eşikten girer...

Oysa acınılmaktan hiç hoşlanmazdı. Yaşantısı boyunca ona hiç kimse acımamıştı. Acımanın, hem acınanlar hem de acıyanlar için aşağılatıcı bir duygu olduğunu okumuştu ve işitmişti.

Evet! Bu utanç verici gösteriyi izliyoruz, borçlar ve suçlar altında ezilmiş kişiler suçsuz ilan ediliyor; buna karşılık onurun ta kendisi, yaşamı lekesiz bir adam cezalandırılıyor. Bir toplum bu noktaya geldiği zaman, artık çürümeye başlamış demektir.

Gençken tecrüben yoktur, yaşlıyken de gücün.

Güçlü, sağlıklı ve iyi olduğumuz sürece mucizeleri gülerek karşılarız; ama hayatımız, bizi ancak bir mucizenin kurtaracağı şekilde umutsuzca yıkılsın ya da tökezlesin o zaman mucizeye, yalnız ve yalnız o harikulade mucizeye inanırız.

Her neyse, atom bombasını keşfettiklerine çok memnunum bir bakıma. Yeni bir savaş olursa, gider bombanın tepesine otururum. Bunun için gönüllü giderim, yemin ediyorum.

Hayat karışık, öyle karışıktı ki… Nereye dönerseniz dönün aynı karışıklık vardı.

Doğum yapalı bir saat bile olmamıştı. Tom’un nerede olduğunu Tanrı bilir. Narkozdan çıkınca yoğun bir terkedilmişlik hissi içimi kapladı ve hastabakıcıya kız mı oğlan mı diye sordum. Kız olduğunu öğrenince de, arkamı döndüm ve ağladım...

Herkes kendi derdine daha güç dayanır.

Allah herşeyi görüyorsa niçin bütün dertleri bir tek kişinin omuzlarına yüklüyor? Bir parça insaflı olamaz mı?

Gerçek su yüzüne çıkıyor ve hiçbir şey onu durduramayacak. Olay ancak bugün başlıyor, çünkü konumlar ancak bugün açık olarak ortaya çıktı: bir yanda, ışığın parlamasını istemeyen suçlular; öbür yanda ışığın parlaması için canlarını verecek doğrucular....

Yeryüzünde her şeyi öğrenemezsin. Ne yaparsan yap, yine bir budala olarak ölürsün.

İnsanları birbirlerinden, aralarına giren ölümden başka ne ayırır?

Derdi ki, dünyadaki evli erkeklerin yarısı homoymuş, ama kendileri bile öyle olduklarını bilmezlermiş. Eğer eğiliminiz varsa, bir gece içinde homo olabilirmişsiniz. Felaket korkuturdu bizi. Homo olacakmıyım acaba diye dertlenir dururdum.

En uzun yaşayan, en çok yaşayan değildir.

Medeniyet yok oluyor” diye bağırdı Tom öfkeyle, “Ben artık bu konuda karamsarım. Şu Goddard denen adamın yazdığı The Rise of the Coloured Empires adlı kitabı okudun mu?

Eğer kederlenmek istemiyorsan, kendini üzüntüye kaptırmamalısın. Ne kadar az kaygılanırsan, kaygılanacağın konu da o kadar azalır.

Hepimiz bu dünyada yaşıyoruz; hepimiz için büyük, geniş, tek bir dünya var.

Ah nerede o günler, gerçekten öldüğüm zaman, şöyle aklı başında biri çıkıp beni denize filan atıverse, ne iyi olurdu. Ne yaparlarsa yapsınlar da, beni lanet bir mezara tıkmasınlar. Pazar günleri millet gelip karnınızın üstüne bir...

Dualar da şikayet dilekçesi gibidir. Ya yerine ulaşmaz, ya da ulaşsa bile red cevabıyla geri çevrilir.

Bir insan, yaşayan her insan için olumsuz ve kuşku çekici bir şeyler bulabilir çünkü herkes bir şeyden suçludur ya da saklıyordur.

Aklına Şair Adam Mickiewicz’in heykeli gelince gözleri parladı.

Gençken evlenmek için zaman çok erkendir; yaşlandığınızda da çok geç.

Fransa’nın en büyük romancılarından birinin kopardığı “Üstelik bu insanlar uyuyabiliyorlar, eşleri ve çocukları var, onları seviyorlar!” çığlığını her okuyuşlarında yürekleri sızlayacak, kendi kendilerinden, kendi türlerinden utanacak, gerçek adalet özlemini bir kez daha duyacaklar.

Yoldaşlar, iki bin yıl konuşmak ya da yetmiş beş yıl bağırmak için harcanan enerji ancak bir fincan suyu kaynatabilir. O da su kaynarken ısının kaybolmaması şartıyla. Gevezeliğin ne faydası olduğunu siz hesaplayın.

Kanser insanları sever. Pençelerini bir taktı mı öldürünceye kadar bırakmaz.

Her neyse, hep, büyük bir çavdar tarlasında oyun oynayan çocuklar getiriyorum gözümün önüne. Binlerce çocuk, başka kimse yok ortalıkta yetişkin hiç kimse, yani benden başka. Ve çılgın bir uçurumun kenarında durmuşum. Ne yapıyorum, uçuruma yaklaşan...

Özgürlük senin nene gerek? Çünkü dışarda elin kolun serbest gezerken sende kalan son inancını da yitirebilirsin.

Her ağaç için bir kuş vardır.

Aynanın karşısında yumuşak, seri ve ağırbaşlı bir hareketle Arap Sado’nun yadigarı muhteşem sustalıyı açtı. Gençliğini bir süre daha ayna karşısında seyredip sustalıyı bileklerine indirdi!

Demka açık fikirli bir çocuktu; dinin kişiyi uyuşturan bir inanış olduğunu, yalnızca kötü kişilerin yararlanabileceği gerici bir öğretim niteliği taşıdığını kesinlikle, açıkça anlamıştı. Din yüzünden bazı bölgelerdeki işçiler sömürülmekten kurtulamıyorlardı. Oysa dinle ilişkilerini keser kesmez...

Zola’nın italyan kökeni bile bir aşağılama nedeni olur. Bir gazeteci “Yarı-İtalyan, çeyrek Yunan, çeyrek Fransız, üç-dört kez kırma, hiç de güzel bir insanlık örneği değil!” diye yazar.

Bilim, ahlaki değerler yaratmaz. Bilim maddi değerler yaratır.

Aşk; hayatın tümü demek değildir.

Katolikler, soyadınızı bilmeseler de, Katolik olup olmadığınızı anlamaya çalışırlar hep.

Bütün insanların ölümlü olduğunu biliyordu, günün birinde kendisi de teslim olacaktı. Ancak günün birinde; şimdi değil. Günün birinde ölmek korkunç bir şey değildi hemen şimdi ölmekti korkunç olan. Niçin? Çünkü nasıl olacaktı? Daha sonrası neydi?...

Bakın, edebiyatla ilişkisi, yakınlığı olan insanların en temel özelliğidir merkezden kaçık olma durumu.

Çapkınlık yaparken ayakbağı olmasın diye karısına öyle tırsınç hikayeler anlatmıştı ki, kadıncağız “Dışarı çıkarsam boğulurum” korkusuyla uzun yıllar sokağa ayağını göstermemişti. Şehrin sokaklarının sularla kaplı olduğunu yağmur yağdığında denizin yükselip taşacağını, küçük bir yıldırım hareketinden...

Herkes general olursa savaşı kazanacak kişi kalmaz.

Gerçeği gömmeniz boşuna, toprağın altında yol alıyor; bir gün, her yandan fışkıracak, öç bitkileri olarak açılacaktır.

Terminus dahü: Hastanın ameliyat masasında ölme ihtimali. Status idem: Hastanın durumu değişmemiş aynı. Rezektabl: Ameliyatla çıkarılabilir.

Bu büyük orucu niçin gereksiyoruz? Niye? Oruç, hem de büyük. Ama buna ne ihtiyacımız var? Demka bir türlü anlamıyordu; çünkü o, yaşantısının büyük bölümünü aç karınla geçirmişti.

Tenis üzerine sizinle konuşmak filan, çocuğun çok hoşuna gidiyordu, ama anlıyordunuz, bir de Katolik olsaydınız çok daha hoşuna gidecekti.

Hademelerin kendi aralarında kullandıkları şu deyimin anlamını ise şimdi kavramıştı: ” Bu da yakında çarşaflanacak.

Her insan kendinde en az bir büyük erdem olduğuna inanır. Benimki, tanıdıklarım arasında en dürüst kişi olmamdır.

Şenol çığlıklar atarak Kolera Sokağı’nı inletirken, softa takımı, çocuğun gözünde saplı duran oka hiç el sürmedikleri gibi onu alıp hastaneye götürmeyi akıllarının ucuna bile getirmediler.

O sonbahar, kendimi örnek alarak, insanın bedeni cansızlaşmadan önce ölümün eşiğinden geçebileceğini öğrendim. Kanınız bedeninizde dolaşabilir ama psikolojik olarak ölüm için bütün hazırlıkları yapmış, ölümün kendisine tahammül etmişsinizdir. Çevrenizdeki her şeyi mezardan seyrediyor gibi ilgisizce...

Suçladığım kişilere gelince: Hiçbirini tanımıyorum. Onları hiç görmedim. Kendilerine karşı ne hıncım var, ne kinim. Onlar benim için topluma kötülük eden kişilerden, kafalardan başka birşey değildir. Benim burada yaptığım şey gerçeğin ve adaletin ortaya çıkmasını...

1) Wir haben lang genug geliebt…2) Wir Wollen endlich hassen!3) Wir haben lang genug gehasst4) Wir wollen endlich lieben!1) Yeterince sevdik.2) Artık nefret etmek istiyoruz.3) Yeterince nefret ettik.4) Artık sevmek istiyoruz.

Eğer insanoğlu hiç hastalanmazsa, isteklerine sınır tanımaz.