Evet, gün geliyor bıkıyorum sendenAma İstanbul’dan bıkmak gibi bir şey bu,Git, istersen, cüzam kap bir yerlerden,Görmek istersen, nicedir, tutkunluğumu.

Özgürlük, özgürlüğü için her gün mücadele edenin hakkıdır.

Bu suçlamalarda bulunurken, 29 temmuz 1881 tarihli Basın Yasasının 30 ve 31. maddelerine karşı geldiğimi, bu yasanın lekeleme suçlarına ceza belirlediğini bilmiyor değilim. İsteyerek kendimi tehlikeye atıyorum.

Her köyde onu ayakta tutan bir doğru vardır.

Büyükanne daima “Kızağını yazdan, arabanı kıştan hazırla” derdi.

O rahibeleri bu yüzden sevmiştim. Anlıyordunuz, her seyden önce, onlar hiç bir zaman öyle şatafatlı yerlerde yemek yemezlerdi. Onların hiç bir zaman şatafatlı bir yerde yemeğe gitmediklerini düşününce felaket üzüldüm.

İnsanın en değerli mülkü hayatıdır.

Çok içen insanların yanında ayık kalmak her zaman faydalıdır. Her şeyden önce dilinizi bağlar, fazla gevezelik etmezsiniz. Daha da güzeli insanın kendi kusur ve yanlışlarını örtebilmesidir, nasılsa kimsenin sizi kimsenin sizi görecek hali olmaz. Zira...

Gıli Gıli duygularını yumuşatmak için balkondaki kırık kiremitlerin arasına sakladığı ojesini çıkarıp defalarca soludu. Oje kokusu ruhuna yayıldıkça gövdesi hafifledi.

Tanrı’ya karşı olduğumu sanma, dedi. Tanrı’ya inancım tamdır. Yalnız cennet ve cehenneme inanmıyorum işte. İnsanları aptal yerine koyup onları öbür dünyada cennete, ya da cehenneme gideceklerini söylemek bence saçmalığın en büyüğü.

İçlerinde en serti ve en ciddisi hastabakıcı Olimpiada Vladislavovna idi, çünkü onun için hastaları dolaşmak bir Diyakos’un (*) dinsel töreni gibi bir şeydi.

En sonra, birinci savaş konseyini, bir sanığa gizli kalan bir belgeye dayanarak hüküm giydirdiği için hukuku çiğnemekle suçluyorum. İkinci savaş konseyini de üstten gelen emre uyarak, bir suçluyu, suçunu bile bile temize çıkarıp ağır adli...

Bir insanın gençken kuvvetli karakteri yoksa, bir daha da olmaz.

Adlar daima insana dert oluyordu. Hayat ve zevkler değişir ama adlar kalır.

Çocuk müthişti. Kaldırımda yürümüyordu, ama kaldırımın hemen dibinden, dümdüz bir çizgide yürüyormuş gibi yapıyordu, çoğu çocuklar gibi ve durmadan, “Yakalarsa birini biri, çavdarlar arasında,” şarkısını söylüyordu. Güzel bir sesi vardı. Üstelik, şarkıyı felaket iyi söylüyordu....

Ölümden önce meşalesi yanan bir kimsenin ışığı sonsuzluğa kadar devam eder.

Raflara doğru ilerledi Stoddart Lectures kitabın birinci cildi ile geri döndü. “Görüyor musunuz?” diye bağırdı muzaffer bir edayla, “İşte hakiki bir kitap. Ne kadar yanılmışım . Bu adam tam bir Belasco!1 Bu büyük bir zafer....

Kucaklarındaki kedileri okşaya okşaya balkonlu ve teraslı evlere doğru yürüdüler. Esrar ve ekmek paralarını zavallı tekirlerin sırtından kazanıyorlardı.

Eğer çocuklarınız sizden daha iyi değillerse onları boş yere dünyaya getirmişsiniz, siz de boş yere yaşamışsınız demektir.

Onlar asla ölmemek için ne yaygara koparmışlar, ne dövüşmüşler ne de kendilerini övmüşlerdi. Ölümü soğukkanlılıkla kabul etmişlerdi. Güvensizlik duygusundan uzak olarak yavaş yavaş hazırlanmış ve iyi bir zamanda kısrağı, tayı, ev dokuması mantoyu, çizmeleri kimlerin...

Bir tek tutkum var; Bunca acılar çeken ve mutluluğa hakkı olan insanlık adına duyduğum aydınlık tutkusu. Coşkulu protestom, yüreğimden kopan çığlıktan başka bir şey değildir. Beni ağır ceza mahkemesi önüne çıkarmayı göze alsınlar ve herkesin...

Mal denen şeye kendi varlığımız ya da halkın varlığı gibi tuhaf bir ad koymuşuz. Üstelik varlığını kaybetmek insanlar arasında ayıp ve budalalık sayılmış.

Yirmi beş yaşındayken insanlar üzerine ne bilebiliriz ki?

Phoebe’ye “Little Shirley Beans” adlı plağı almak istiyordum. Çok zor bulunan bir plaktı. Plak, iki ön dişi düştüğü için çok utandığından evinden dışarı çıkmayan küçük bir kız çocuğu hakkındaydı.

Ebediyet çok uzundur.

Fotoğrafı kaldırmaya isteksiz görünüyordu; bir müddet daha, oyalanırcasına onu gözümün önünde tuttu. Yeniden cüzdanına koyduktan sonra, bu defa cebinden Hopalang Cassidy adlı eski bir kitap çıkardı “Şuna bir bak, bunu çocukken hiç elinden düşürmezdi. Daha...

Biladerlerim, kardeşlerim, kankalar! Kolera’dan uluslararası hırsızlık madalyası kazanmış bir düzine hünerli gaftici çıktı. Bu şahsiyetlerin “Saat kaç kardeş?” dedikleri insanlar, ömür boyu saatsiz dolaştılar.

Sopa yemiş köpeğe kırbacı bir kere gösterin yeter!

Aptallar öğretmeyi, akıllılar ise öğrenmeyi sever.

Onlar göze aldıklarına göre, ben de göze alacağım. Gerçeği söyleyeceğim, çünkü kendisine kurala uygun olarak başvurulan adaletin bunu eksiksiz olarak yapmaması durumunda, söyleyeceğime söz verdim. Benim görevim konuşmak, suç ortağı olmak istemiyorum. Yoksa gecelerim orada,...

En yakın arkadaşım, Matriyona yoktu artık… Son gününde bir kazak yüzünden nasılda azarlamıştım!

Yeryüzü küresinin neresinde mutlu olabileceğinizi nereden bilebilirsiniz? Ve mutsuz olacağınızı? Bunu bilebildiğini kim iddia edebilir?

Basketbol takımındakiler birbirlerini tutuyor, Katolikler birbirlerini tutuyor, lanet entellektüeller birbirlerini tutuyor, Ayın Kitabı Kulübüne üye olan herifler bile birbirlerini tutuyor.

Tek bir tanık, tanık sayılmaz.

Babamın bilgiççe söylediği ve benim de bilgiççe onayladığım şu sözünü unutmaktan halen korku duyarım: bazı temel incelikler dünyaya adaletsiz dağıtılmıştır.

Çalışan insan avare olmaz.

Ağıtı asıl yönetenler ölünün kadın akrabalarıydı. Ağıtta eski geleneklerle kurulmuş, soğukkanlılıkla düşünülmüş bir düzen bulunduğu anlaşılıyordu. Akrabalığı uzakça olanlar tabutun yanında biraz duruyorlar, seslerini fazla yükseltmeden ağlayarak bir şeyler söylüyorlardı. Daha yakın olanlar eşikten girer...

Oysa acınılmaktan hiç hoşlanmazdı. Yaşantısı boyunca ona hiç kimse acımamıştı. Acımanın, hem acınanlar hem de acıyanlar için aşağılatıcı bir duygu olduğunu okumuştu ve işitmişti.

Evet! Bu utanç verici gösteriyi izliyoruz, borçlar ve suçlar altında ezilmiş kişiler suçsuz ilan ediliyor; buna karşılık onurun ta kendisi, yaşamı lekesiz bir adam cezalandırılıyor. Bir toplum bu noktaya geldiği zaman, artık çürümeye başlamış demektir.

Gençken tecrüben yoktur, yaşlıyken de gücün.

Güçlü, sağlıklı ve iyi olduğumuz sürece mucizeleri gülerek karşılarız; ama hayatımız, bizi ancak bir mucizenin kurtaracağı şekilde umutsuzca yıkılsın ya da tökezlesin o zaman mucizeye, yalnız ve yalnız o harikulade mucizeye inanırız.

Her neyse, atom bombasını keşfettiklerine çok memnunum bir bakıma. Yeni bir savaş olursa, gider bombanın tepesine otururum. Bunun için gönüllü giderim, yemin ediyorum.

Hayat karışık, öyle karışıktı ki… Nereye dönerseniz dönün aynı karışıklık vardı.

Doğum yapalı bir saat bile olmamıştı. Tom’un nerede olduğunu Tanrı bilir. Narkozdan çıkınca yoğun bir terkedilmişlik hissi içimi kapladı ve hastabakıcıya kız mı oğlan mı diye sordum. Kız olduğunu öğrenince de, arkamı döndüm ve ağladım...

Herkes kendi derdine daha güç dayanır.

Allah herşeyi görüyorsa niçin bütün dertleri bir tek kişinin omuzlarına yüklüyor? Bir parça insaflı olamaz mı?

Gerçek su yüzüne çıkıyor ve hiçbir şey onu durduramayacak. Olay ancak bugün başlıyor, çünkü konumlar ancak bugün açık olarak ortaya çıktı: bir yanda, ışığın parlamasını istemeyen suçlular; öbür yanda ışığın parlaması için canlarını verecek doğrucular....

Yeryüzünde her şeyi öğrenemezsin. Ne yaparsan yap, yine bir budala olarak ölürsün.

İnsanları birbirlerinden, aralarına giren ölümden başka ne ayırır?

Derdi ki, dünyadaki evli erkeklerin yarısı homoymuş, ama kendileri bile öyle olduklarını bilmezlermiş. Eğer eğiliminiz varsa, bir gece içinde homo olabilirmişsiniz. Felaket korkuturdu bizi. Homo olacakmıyım acaba diye dertlenir dururdum.