Çalışan insan avare olmaz.

Aklına Şair Adam Mickiewicz’in heykeli gelince gözleri parladı.

Aynanın karşısında yumuşak, seri ve ağırbaşlı bir hareketle Arap Sado’nun yadigarı muhteşem sustalıyı açtı. Gençliğini bir süre daha ayna karşısında seyredip sustalıyı bileklerine indirdi!

Çapkınlık yaparken ayakbağı olmasın diye karısına öyle tırsınç hikayeler anlatmıştı ki, kadıncağız “Dışarı çıkarsam boğulurum” korkusuyla uzun yıllar sokağa ayağını göstermemişti. Şehrin sokaklarının sularla kaplı olduğunu yağmur yağdığında denizin yükselip taşacağını, küçük bir yıldırım hareketinden...

Şenol çığlıklar atarak Kolera Sokağı’nı inletirken, softa takımı, çocuğun gözünde saplı duran oka hiç el sürmedikleri gibi onu alıp hastaneye götürmeyi akıllarının ucuna bile getirmediler.

Koleraya yayılan bayıltıcı kuyrukyağı kokusu Gıli Gıli ‘nin midesinde fırtına gibi esip gözlerini kararttı. Nefes almakta güçlük çeken Salih, dükkana sürünerek girip havlu dolabının arkalarında sota bir yere sakladığı ojeyi çıkarıp defalarca koklayarak kendine gelmeye...

Gıli Gıli duygularını yumuşatmak için balkondaki kırık kiremitlerin arasına sakladığı ojesini çıkarıp defalarca soludu. Oje kokusu ruhuna yayıldıkça gövdesi hafifledi.

Kucaklarındaki kedileri okşaya okşaya balkonlu ve teraslı evlere doğru yürüdüler. Esrar ve ekmek paralarını zavallı tekirlerin sırtından kazanıyorlardı.

Biladerlerim, kardeşlerim, kankalar! Kolera’dan uluslararası hırsızlık madalyası kazanmış bir düzine hünerli gaftici çıktı. Bu şahsiyetlerin “Saat kaç kardeş?” dedikleri insanlar, ömür boyu saatsiz dolaştılar.