Bir insan, yaşayan her insan için olumsuz ve kuşku çekici bir şeyler bulabilir çünkü herkes bir şeyden suçludur ya da saklıyordur.

Aklına Şair Adam Mickiewicz’in heykeli gelince gözleri parladı.

Gençken evlenmek için zaman çok erkendir; yaşlandığınızda da çok geç.

Fransa’nın en büyük romancılarından birinin kopardığı “Üstelik bu insanlar uyuyabiliyorlar, eşleri ve çocukları var, onları seviyorlar!” çığlığını her okuyuşlarında yürekleri sızlayacak, kendi kendilerinden, kendi türlerinden utanacak, gerçek adalet özlemini bir kez daha duyacaklar.

Yoldaşlar, iki bin yıl konuşmak ya da yetmiş beş yıl bağırmak için harcanan enerji ancak bir fincan suyu kaynatabilir. O da su kaynarken ısının kaybolmaması şartıyla. Gevezeliğin ne faydası olduğunu siz hesaplayın.

Kanser insanları sever. Pençelerini bir taktı mı öldürünceye kadar bırakmaz.

Her neyse, hep, büyük bir çavdar tarlasında oyun oynayan çocuklar getiriyorum gözümün önüne. Binlerce çocuk, başka kimse yok ortalıkta yetişkin hiç kimse, yani benden başka. Ve çılgın bir uçurumun kenarında durmuşum. Ne yapıyorum, uçuruma yaklaşan...

Özgürlük senin nene gerek? Çünkü dışarda elin kolun serbest gezerken sende kalan son inancını da yitirebilirsin.

Her ağaç için bir kuş vardır.

Aynanın karşısında yumuşak, seri ve ağırbaşlı bir hareketle Arap Sado’nun yadigarı muhteşem sustalıyı açtı. Gençliğini bir süre daha ayna karşısında seyredip sustalıyı bileklerine indirdi!

Demka açık fikirli bir çocuktu; dinin kişiyi uyuşturan bir inanış olduğunu, yalnızca kötü kişilerin yararlanabileceği gerici bir öğretim niteliği taşıdığını kesinlikle, açıkça anlamıştı. Din yüzünden bazı bölgelerdeki işçiler sömürülmekten kurtulamıyorlardı. Oysa dinle ilişkilerini keser kesmez...

Zola’nın italyan kökeni bile bir aşağılama nedeni olur. Bir gazeteci “Yarı-İtalyan, çeyrek Yunan, çeyrek Fransız, üç-dört kez kırma, hiç de güzel bir insanlık örneği değil!” diye yazar.

Bilim, ahlaki değerler yaratmaz. Bilim maddi değerler yaratır.

Aşk; hayatın tümü demek değildir.

Katolikler, soyadınızı bilmeseler de, Katolik olup olmadığınızı anlamaya çalışırlar hep.

Bütün insanların ölümlü olduğunu biliyordu, günün birinde kendisi de teslim olacaktı. Ancak günün birinde; şimdi değil. Günün birinde ölmek korkunç bir şey değildi hemen şimdi ölmekti korkunç olan. Niçin? Çünkü nasıl olacaktı? Daha sonrası neydi?...

Bakın, edebiyatla ilişkisi, yakınlığı olan insanların en temel özelliğidir merkezden kaçık olma durumu.

Çapkınlık yaparken ayakbağı olmasın diye karısına öyle tırsınç hikayeler anlatmıştı ki, kadıncağız “Dışarı çıkarsam boğulurum” korkusuyla uzun yıllar sokağa ayağını göstermemişti. Şehrin sokaklarının sularla kaplı olduğunu yağmur yağdığında denizin yükselip taşacağını, küçük bir yıldırım hareketinden...

Herkes general olursa savaşı kazanacak kişi kalmaz.

Gerçeği gömmeniz boşuna, toprağın altında yol alıyor; bir gün, her yandan fışkıracak, öç bitkileri olarak açılacaktır.

Terminus dahü: Hastanın ameliyat masasında ölme ihtimali. Status idem: Hastanın durumu değişmemiş aynı. Rezektabl: Ameliyatla çıkarılabilir.

Bu büyük orucu niçin gereksiyoruz? Niye? Oruç, hem de büyük. Ama buna ne ihtiyacımız var? Demka bir türlü anlamıyordu; çünkü o, yaşantısının büyük bölümünü aç karınla geçirmişti.

Tenis üzerine sizinle konuşmak filan, çocuğun çok hoşuna gidiyordu, ama anlıyordunuz, bir de Katolik olsaydınız çok daha hoşuna gidecekti.

Hademelerin kendi aralarında kullandıkları şu deyimin anlamını ise şimdi kavramıştı: ” Bu da yakında çarşaflanacak.

Her insan kendinde en az bir büyük erdem olduğuna inanır. Benimki, tanıdıklarım arasında en dürüst kişi olmamdır.

Şenol çığlıklar atarak Kolera Sokağı’nı inletirken, softa takımı, çocuğun gözünde saplı duran oka hiç el sürmedikleri gibi onu alıp hastaneye götürmeyi akıllarının ucuna bile getirmediler.

O sonbahar, kendimi örnek alarak, insanın bedeni cansızlaşmadan önce ölümün eşiğinden geçebileceğini öğrendim. Kanınız bedeninizde dolaşabilir ama psikolojik olarak ölüm için bütün hazırlıkları yapmış, ölümün kendisine tahammül etmişsinizdir. Çevrenizdeki her şeyi mezardan seyrediyor gibi ilgisizce...

Suçladığım kişilere gelince: Hiçbirini tanımıyorum. Onları hiç görmedim. Kendilerine karşı ne hıncım var, ne kinim. Onlar benim için topluma kötülük eden kişilerden, kafalardan başka birşey değildir. Benim burada yaptığım şey gerçeğin ve adaletin ortaya çıkmasını...

1) Wir haben lang genug geliebt…2) Wir Wollen endlich hassen!3) Wir haben lang genug gehasst4) Wir wollen endlich lieben!1) Yeterince sevdik.2) Artık nefret etmek istiyoruz.3) Yeterince nefret ettik.4) Artık sevmek istiyoruz.

Eğer insanoğlu hiç hastalanmazsa, isteklerine sınır tanımaz.

Bu iki rahibenin bana Katolik olup olmadığımı sormadıklarına bu nedenle memnun olmuştum. Sorsalardı, konuşmamız berbat olmazdı, ama ben de herhalde farklı davranırdım.

Bizi mutlu kılan yaşama düzeyimiz değil, duyuş, hayata bakış açımızdır.

Amerikalıların ara sıra toprak kölesi olmayı istedikleri olur, ama köylü sınıfından olmaya karşı hep direnmişlerdir.

Koleraya yayılan bayıltıcı kuyrukyağı kokusu Gıli Gıli ‘nin midesinde fırtına gibi esip gözlerini kararttı. Nefes almakta güçlük çeken Salih, dükkana sürünerek girip havlu dolabının arkalarında sota bir yere sakladığı ojeyi çıkarıp defalarca koklayarak kendine gelmeye...

Evet, gün geliyor bıkıyorum sendenAma İstanbul’dan bıkmak gibi bir şey bu,Git, istersen, cüzam kap bir yerlerden,Görmek istersen, nicedir, tutkunluğumu.

Özgürlük, özgürlüğü için her gün mücadele edenin hakkıdır.

Bu suçlamalarda bulunurken, 29 temmuz 1881 tarihli Basın Yasasının 30 ve 31. maddelerine karşı geldiğimi, bu yasanın lekeleme suçlarına ceza belirlediğini bilmiyor değilim. İsteyerek kendimi tehlikeye atıyorum.

Her köyde onu ayakta tutan bir doğru vardır.

Büyükanne daima “Kızağını yazdan, arabanı kıştan hazırla” derdi.

O rahibeleri bu yüzden sevmiştim. Anlıyordunuz, her seyden önce, onlar hiç bir zaman öyle şatafatlı yerlerde yemek yemezlerdi. Onların hiç bir zaman şatafatlı bir yerde yemeğe gitmediklerini düşününce felaket üzüldüm.