Lere pastaj qe ka dhe jo pak pasunare qe s’i pelqen te degjojne ankimet me ze te larte te varfanjakeve. Se, sigurisht, i shqetesojne, i bezdisin me ankesat pa fund. Po, moj shpirt, varferia kurdohere...

E ke vene re, Seriozha? Sikur qesh me ty duket, kurse ne te vertete nuk te qesh, te do…

Po ç’pune ke ti, mor zoteri, me çizmet e mia te shqyera dhe me berrylat e mi te grisur?

Eshte e mire letersia, Varenjka, shume e mire eshte. U binda diten e trete te vizitave. Gje me peshe. Ua forcon zemren njerezve, u meson si te jetojne. C’nuk thuhet ne ato shkrime.

Duhet te qendrojne larg njeri-tjetri si fatkeqet ashtu dhe te varferit, keshtu nuk do te rendoheshin nga njeri-tjetri. Ju shkaktova aq shume fatkeqesi, qe s’i kishit patur kurre me pare ne jeten modeste te vetmitarit....

Mëso të mos e shkatërrosh me fjalë atë çfarë ke ndërtuar me heshtje.

Ne të gjithë jemi duke shkuar për të vdekur, të gjithë ne, çfarë cirku! Kjo vetë duhet të na bëjë ta duam njëri-tjetrin, por kjo nuk e bën. Ne jemi të terrorizuar dhe të rrafshuar...

Naten s’kisha gjume, me mbyste pendimi, kot thone qe pendimi te lehteson.

E po, mirupafshim! Po me mbyt trishtimi, nga merzia. Seç kam nje brenge ne shpirt, Makar Aleksejeviç. As vete s’e di arsyen. E tille dite paska qene. Mirupafshim!