Naten s’kisha gjume, me mbyste pendimi, kot thone qe pendimi te lehteson.

E po, mirupafshim! Po me mbyt trishtimi, nga merzia. Seç kam nje brenge ne shpirt, Makar Aleksejeviç. As vete s’e di arsyen. E tille dite paska qene. Mirupafshim!

Lere pastaj qe ka dhe jo pak pasunare qe s’i pelqen te degjojne ankimet me ze te larte te varfanjakeve. Se, sigurisht, i shqetesojne, i bezdisin me ankesat pa fund. Po, moj shpirt, varferia kurdohere...

E ke vene re, Seriozha? Sikur qesh me ty duket, kurse ne te vertete nuk te qesh, te do…