Naten s’kisha gjume, me mbyste pendimi, kot thone qe pendimi te lehteson.

E po, mirupafshim! Po me mbyt trishtimi, nga merzia. Seç kam nje brenge ne shpirt, Makar Aleksejeviç. As vete s’e di arsyen. E tille dite paska qene. Mirupafshim!

Lere pastaj qe ka dhe jo pak pasunare qe s’i pelqen te degjojne ankimet me ze te larte te varfanjakeve. Se, sigurisht, i shqetesojne, i bezdisin me ankesat pa fund. Po, moj shpirt, varferia kurdohere...

Po ç’pune ke ti, mor zoteri, me çizmet e mia te shqyera dhe me berrylat e mi te grisur?

Eshte e mire letersia, Varenjka, shume e mire eshte. U binda diten e trete te vizitave. Gje me peshe. Ua forcon zemren njerezve, u meson si te jetojne. C’nuk thuhet ne ato shkrime.

Duhet te qendrojne larg njeri-tjetri si fatkeqet ashtu dhe te varferit, keshtu nuk do te rendoheshin nga njeri-tjetri. Ju shkaktova aq shume fatkeqesi, qe s’i kishit patur kurre me pare ne jeten modeste te vetmitarit....