MEMED’E SON MEKTUBUMDUR…Ölmekten, oğlum korkmuyorum, ama ne de olsaiş arasında bazan,irkilip ansızın, yahut yalnızlığında uyku öncesiningünleri saymak biraz zor.Dünyaya doymak olmuyor, Memetdoymak olmuyor…Dünyada kiracı gibi değil, yazlığına gelmiş gibi de değil, yaşa dünyada babanın eviymiş gibi…Tohuma, toprağa, denize inan,insana hepsinden önce. Bulutu, makinayı, kitabı sev,insanı hepsinden önce. Kuruyan dalın sönen yıldızınsakat hayvanınduy kederini,ama hepsinden önce de insanın. Sevindirsin seni cümlesi nimetlerinsevindirsin seni karanlık ve aydınlık, sevindirsin seni dört mevsim,ama hepsinden önce insan sevindirsin seni….



