සරත් සමය එළඹේදිය මත පාවෙමින්තුරු පත්

ගඟ දියම හැඩි කළෙමිනොපෙනෙන පිණිස රුවඑ සඳ ඔබ මතු වියපුර පසම දෙබෑ කර

එල්ලා හැලෙන දිගු ගවුම්ඇඳ ගත් විලෝ ගස්ආලිංගන රැඟුම් පාහලන දහදිය පත්රැගෙන යයි කරුණා ලත්නුඹ වගේ ගංගාවක්

දෙසැම්බරය අඳුරු ‘මුත්ඔව්, නිල් පෑය අහස ඇස්ඉතිං දිය කඩිතිවලට තට්ටු කරන්නමල් පිපෙන තුරු බලන් ඉන්න

කඳු ශිඛරයකිරාත්‍රිය

පාළුවෙන් ඉරි තැලී උන්මගේ හද වීණාවකැයි ඔබ කීවෙහියවාදනය කර සෙමින් හිතඋණුසුමෙහි නද රේඛා මැවුවෙහිය

මගේ හිත පිරිනිවිල යනවකෙත්වතු, උයන් දකිද්දීහොඳයි නරකයි දෙයක් නෑඅවබෝධයයි වටින්නේ

පෙම්වතිය ඔබ මල් රැගෙනමා එනතුරු රැඳෙන්නඑහෙත් මම දොරක් නැති නිවෙස් හිමියෙක්මිකිසි විටෙක ඔබට තුළට එනු පිණිසඇරයුම් නොකරනඔබට පිට ව යන්නටබල නොකරන

ඔහුගේ උදෑසන සුබ පැතුමමඟ හැරුණු සාගරයඋණ්ඩයකින් රිදුම් ලදසතෙකු සේරළ නඟා දඟලයි

ආලයෙන් මම පිබිදී සිටිමිමලානික මලක් පුනරුදය ලබන්නා සේඑහෙත් එය මා පෙළයිවිහඟුන් කෙත් ඉහළ ඉගිල යයිමට අවැසියි ඔබ මුව සිඹිනවී කරලක් වන්න

මට දෙන්න ඔය තරු එළියතුරුපත් මත අතුරන්නනිම්නයක වැතිර සිටහමන සුළඟට කන් දෙන්න

මා සොවෙනි, උන්මාදයෙනිඔබ මා’සල නැති විටආලය කියන්නේ එයටදැයිමම නොදනිමි

වල්මත්ව ඇවිදින විටදැක ඇතිද කඳු හිසනිල ගැඹුරු දෑසකතා කර ඇද්ද ඔබ එයටරොමෑන්තික භාවයෙන් උද්ධමනයව

ගංගා ඉවුරුවලමුමුණන්නේය කහ පෑ කුසුම්අහසේ රෝස පැහැකතා කරනු ඇත ඔබට