Belki kaybetmekten korktuğum için herşeyden, herkesten vazgeçebilecek, herşeyin ve herkesin yerine hemen yenilerini koyabileceğim bir hayat kurmaya çalıştım.

Bir gün kendi kendime, onun hayatında yerim yok, demiştim.Birinin hayatında yerin yok ama kalbinde var. Kalpler mi yoksa hayatlar mı daha büyük?

Evet, kadınların hayalleri var ve biz onları ancak yıkabiliyoruz.

Belkide hepimiz bize öğretilenlere bakarak ya da hayattan seçtiklerimizle kendimize bir kimlik yaratıyoruz. Herkesin beğeneceği, herkesin seveceği, herkesin övgülerle karşılayacağı birini yaratıyoruz içimizdeki pek çok kimlikten.Sonra içimizdekilerden biri bir gün gelip ortaya çıkıyor ve o...

İnsan bir zaman gelince galiba herkesin yaptıklarını yapıyor ve kendisinin çok da farklı olmadığını anlıyor. Herhalde büyümek böyle bir şey.

Elbette biliyorum, bu pek işe yaramaz. Hepimiz başkalarının başına gelenleri biliriz, bize çok yabancı görünen hayatları filmlerden, kitaplardan öğreniriz. Anatılanlardan, hiç yaşamak bile, pek çok şey kalır aklımızda…Ama ancak kendimiz yaşadığımız zaman ne olduğunu gerçekten...