Geri dönemiyordum, hangi yolu tutarsam tutayım kendime çıkamıyordum.

Eksilince anladık ki, arkadaş denen şey bir sakidir; ruhumuzun kadehini doldurur. Bizi yatıştırır, bize boyun eğer, bizi reddeder, hasta eder, iyileştirir, arkamızda durur, terk eder… Bazen çekip gittiğini unuturuz, hala varmış gibi davranırız. Çünkü o...

Bir insan, yargılanmayı göze almadan kendisi olmayı nasıl başarabilir ki?